Όλα αυτά που ποτέ δεν είπες.

Ποτέ, όμως. Τουλάχιστον όχι σε αυτόν που ήθελες.

Τα κράτησες μέσα σου, τα ‘θαψες ζωντανά. Κι ας βούιζαν τα αυτιά σου και το κεφάλι σου από την μάχη που γινόταν μέσα σου. Κι ας έγινε κόμπος το στομάχι σου για τις επόμενες ώρες ή … και μέρες.

Νίκησε ο φόβος -σου σε προστάτεψε από ενδεχόμενη απόρριψη. Νίκησε ο εγωισμός σου – δεν τσαλακώθηκες, δεν έδειξες “αδυναμία” λέγοντας αυτά που νοιώθεις. Νίκησε η ανασφάλειά σου – γιατί τι θα γινόταν αν προσπαθούσες και δεν τα κατάφερνες (;). Νίκησαν όλα αυτά, εναντίον ποιανού? Εναντίον του ίδιου σου του εαυτού και των αναγκών σου, των επιθυμιών σου.

Λέει απίστευτα εύστοχα ο  Χρόνης Μίσσιος : ” Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, ν’ απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας…”.

Δεν τα πες λοιπόν.. Τα βαλες κατώ από χαλιά, μέσα σε συρτάρια, στο πατάρι, μέσα σε κούτες, τα κάνες τσιγάρα, ποτά και σοκολάτες. Ώσπου μια μέρα, δεν χωράς καν να μπεις στο σπίτι σου. Δεν υπάρχει χώρος να περάσεις.

Εκείνη την μέρα, μην φοβηθείς, μην λυγίσεις. Βάλε δυνατή μουσική να τραγουδήσεις και ξεκίνα το μάζεμα. Βάλε ηλεκτρική σκούπα κατά προτίμηση ( πόσο να καταπιέσω τον Παρθένο μέσα μου?).  Και σιγά σιγά, μάζεψέ τα όλα. Αλλά ήρεμα, με αγάπη. Γιατί όλα αυτά, ακόμα κι αν δεν τα είπες, είναι δικά σου, είναι εσύ.  Είναι επιλογές σου, είναι κομμάτια σου. Μπορεί να σε βάρυναν, να σε πίεσαν, να σου προκάλεσαν hangover ή εξαιτίας τους να πήρες τρία κιλά. Είναι δικά σου όμως. Για μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σου, σε αντιπροσώπευαν και σε χαρακτήρισαν. Μην τα αντιμετωπίζεις λοιπόν τώρα σαν ξένα, νόθα παιδιά. Γιατί έτσι προδίδεις τον εαυτό σου.

Μάζεψέ τα με αγάπη και τρυφερότητα, αλλά πέτα τα. Ήταν στιγμές, ήταν φάσεις. Δεν σε χαρακτηρίζουν ισόβια. Αγκάλιασε τα, χαιρέτησε τα και προχώρα. Και με τον καιρό θα αρχίσεις να μαζεύεις λιγότερα, θα δεις. Μην φοβάσαι.

“Do one thing every day that scares you, until it doesn’t scare you anymore”.

Advertisements

Κλείσε πίσω σου την πόρτα.

Ανέκαθεν είχα μια δυσκολία με το κλείσιμο λογαριασμών. Μου φαινόταν, και μεταξύ μας ακόμα μου φαίνεται, πολύ πεζό και κυνικό. Να πρέπει δηλαδή να κάτσεις να βγάλεις αποτέλεσμα, παθητικό ή θετικό, από το κάθε τι στη ζωή και ιδίως από τις σχέσεις. Οπότε, θες ο ρομαντισμός μου, θες η αδυναμία και η ανασφάλειά μου, ποτέ δεν μπόρεσα να κλείσω πόρτα πίσω μου. Έφευγα – ή με έδιωχναν –  και  άφηνα την πόρτα πίσω μου ανοιχτή.

Αναθεωρώντας λοιπόν στο θέμα της ανοιχτής πόρτας , θέλω να μοιραστώ την νέα οπτική μου επί του θέματος.

Αφενός, όταν οι πόρτες μένουν ανοιχτές, κάποιες φορές δημιουργούνται ρεύματα, τόσο δυνατά ή τόσο ύπουλα, που μπορεί να σε ρίξουν στο κρεβάτι, χωρίς να το πάρεις είδηση. Και ενώ σηκώνεσαι και φεύγεις κοτσονάτος/η και λεβέντης/ισσα , έχοντας πάρει τις αποφάσεις σου, μπορεί να βρεθείς πλευριτομένος, “στα πατώματα”,  “καθηλωμένος στο κρεβάτι”  από μια “απροσεξία” σου. Επειδή δεν έκλεισες την πόρτα πίσω σου…

Αφετέρου, οι πόρτες κλείνουν και ξανανοίγουν. Αλλά για να ξανανοίξουν πρέπει ακριβώς προηγουμένως να έχουν κλείσει. Ίσως και ο κρότος που κάνει η πόρτα όταν κλείνει να χρειάζεται για να σε αφυπνίσει. Σε κάθε περίπτωση, το κλείσιμο της πόρτας δεν είναι κάτι μη αναστρέψιμο. Μπορεί τώρα αυτό να βγαίνει τόσο αβίαστα στην ροή του λόγου μου, αλλά πραγματικά δεν φαντάζεστε πόσο καιρό και τι προσπάθεια κατέβαλα για να πείσω τον εαυτό μου ότι το κλείσιμο της πόρτας, όπως και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας, είναι μια κατάσταση που μπορεί να αλλάξει. ΑΝ και ΕΦΟΣΟΝ κάποιος το θέλει. ΑΝ και ΕΦΟΣΟΝ κάποιος προσπαθήσει γι αυτό.

Καταλήγοντας λοιπόν, μην φοβάσαι να κλείσεις την πόρτα σου πίσω σου. Είτε φεύγεις εκουσίως, είτε διωγμένος. Μην κλείνοντας την πόρτα πίσω σου είναι σαν να αφήνεις ένα μερίδιο της ζωής σου στο έλεος και στις ορέξεις του άλλου, που βρίσκεται από την άλλη μεριά. Μην αφήνεις σε κανέναν τέτοιο περιθώριο. Και μια πόρτα ανοιχτή να χάσκει, εκτεθειμένη στους βοριάδες και στον εγωισμό του καθενός, δίνει τέτοιο περιθώριο.

Να την κλείνεις λοιπόν την πόρτα πίσω σου. Τουλάχιστον έτσι , ο εκάστοτε κάθε φορά, θα ξέρει ότι θα πρέπει να έρθει και να την χτυπήσει, να σταθεί απέναντί σου και να σου ζητήσει να την ανοίξεις. Και τότε εσύ, στεκόμενος επιφυλακτικά πίσω από την πόρτα, θα ζητήσεις διαπιστευτήρια πριν επιτρέψεις την είσοδο. Γιατί μόνο έτσι πρέπει να επιτρέπεις την είσοδο των άλλων στην ζωή σου. Μην αφήνεις την αδυναμία σου ή τον παιδικό ρομαντισμό σου να κάνει την ζωή σου ένα χώρο ελευθέρας εισόδου. Γιατί όλα τα ωραία πράγματα έχουν ένα κόστος συντήρησης και αναβάθμισης, αλλιώς στερεύουν και ρημάζουν. Και το κόστος αυτό μπορεί να καλυφθεί από μια τρυφερή αγκαλιά, παραδείγματος χάριν. Μην σπαταλάς το δυναμικό σου για κάτι λιγότερο.

 

Θέλει μαγκιά..

Παλιό τραγούδι, αλλά πάντα μ’ άρεσε. Είναι μάλλον αυτή η καταπιεσμένη Πειραιώτισσα που κουβαλάω.

Απλά θα ακουμπήσω αυτό το τραγούδι εδώ. Δεν θα το σχολιάσω παραπάνω, κάθε στίχος σηκώνει πολλή συζήτηση. Ευτυχώς ή δυστυχώς λοιπόν, θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά.. Δεν λέω ότι είναι εύκολο. Αλλά περί μαγκιάς πρόκειται. Ούτε περί timing, ούτε περί ειδικών συνθηκών. Υπάρχει το ΘΕΛΩ και το ΔΕΝ ΘΕΛΩ. Μην τα συγκαλύπτεις με άλλες λέξεις ή δικαιολογίες. Να είσαι ευθύς απέναντι στον εαυτό σου, είναι απλό.

Και το θέμα είναι να υποστηρίξεις είτε το ένα, είτε το άλλο σαν να είσαι για μια στιγμή η Σωτηρία Μπέλλου, την ώρα που τραγουδάει  “Πάνω στην κρύα σου καρδιά, χωρίς καιρό να χάσω, έριξα πάλι μια ζαριά κι έφερα δύο κι άσσο”.

Φιλιά στα μούτρα!!

Φάση 7άρι.

 

Συνειδητοποιώ τώρα, σχεδόν στα 28 μου, ότι ποτέ δεν μπόρεσα τα ημίμετρα (ως ημίμετρο ορίζεται το  ανεπαρκές  να αντιμετωπίσει ικανοποιητικά ένα πρόβλημα ή μια κατάσταση μέτρο).

Προσπαθούσα πάντα για το κάτι παραπάνω. Άσχετα αν το πετύχαινα ή όχι. Προσπαθούσα να είμαι καλή φίλη και αδερφή. Στο σχολείο προσπαθούσα να είμαι καλή μαθήτρια. Το ίδιο και στο Πανεπιστήμιο. Με ενοχλούσε όταν  έπαιρνα 7. Γιατί ναι μεν το 7 είναι ένας πολύ καλός βαθμός, αλλά είναι ο μέτριος βαθμός, κατά την γνώμη μου. Έχεις διαβάσει αρκετά ώστε να γράψεις πάνω από την βάση αλλά όχι τόσο ώστε να πιάσεις τους άριστους βαθμούς. Όταν έπιασα τον εαυτό μου να κάνει μια τέτοια σκέψη, θεώρησα ότι απλά είμαι μια φοιτήτρια που κουβαλάει “το σύνδρομο της απουσιολόγου” και δεν ξανασχολήθηκα.

Συνεχίζοντας σήμερα, στην ” πιο ενήλικη” ζωή μου, όπου δεν βαθμολογούμαι σε μηνιαία ή εξαμηνιαία βάση αλλά πλέον κρινομαι από τον ίδιο μου τον εαυτό, συνειδητοποίησα το εξής. Πιθανότατα δεν ήταν το σύνδρομο της απουσιολόγου. Αλλά η αδυναμία μου να αποδεχτώ και να ταιριάξω σε ημίμετρα. Σε χλιαρές καταστάσεις. Έτσι λοιπόν πάλευα για το καλύτερο  αλλά ταυτόχρονα ήμουν εξίσου έτοιμη να αποδεχτώ και την πλήρη αποτυχία. Το 7 δεν το άντεχα, κλωτσούσα.

Αυτό, όσον αφορά το επαγγελματικό κομμάτι, είναι διαχειρίσιμο και μέχρι ένα βαθμό και δημιουργικό. Γιατί σε σπρώχνει στο να διαβάζεις, να παρακολουθείς τις εξελίξεις κτλ κτλ. Επειδή όμως είμαστε και κοινωνικά όντα, υπάρχει ανάγκη κι συναναστροφής με άλλους ανθρώπους. Εκεί λοιπόν τι γίνεται με το σύνδρομο του 7 ( το ονόμασα έτσι για να δώσω και μια επιστημονική αύρα :p ) ;

Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με χλιαρές ή μέτριες καταστάσεις και συμπεριφορές λοιπόν. Τι γίνεται;

Στην αρχή, ούσα βέρα Πειραιώτισα , με αέρα λιμανιού, έφευγα. Άφηνα πίσω οτιδήποτε θολό και αναζητούσα  νέα πρόσωπα, με τα οποία θα είχα  πιο έντονη αλληλεπίδραση και δεν εννοώ απαραίτητα ερωτική. Περνώντας όμως ο καιρός βλέπεις όλο και περισσότερα 7αρια στο διάβα σου. Ώπα λες. Το φευγιό σταματά πια να είναι λύση.

Και κάπου εκεί μου περνά από το μυαλό η σκέψη ότι ίσως τελικά το 7 να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης- θνητής φύσης μας. Στελλένα, λέω,  όλοι μας περνάμε φάσεις 7αρια. Φάσεις χαμένες, θολές και χλιαρές. Αναγνωρίζοντας λοιπόν πρώτα στον εαυτό μου αυτό το δικαίωμα, στην φάση 7αρι , άρχισα να επαναπροσδιορίζω και τον τρόπο αντίδρασης μου απέναντι σ’ αυτήν. Σκέφτομαι ότι θα ήταν άδικο μια τέτοια φάση να χαρακτηρίσει την προσωπικότητα μας ή συνολικά την μέχρι τώρα πορεία μας. Χρειάζεται καμιά φορά να ρίξουμε και ένα δεύτερο βλέφαρο πριν γυρίσουμε τελείως το βλέμμα και την πλάτη μας. Να δώσουμε λίγο χρόνο να ξεδιαλύνει το τοπίο.

Αυτός θεωρώ είναι ένας θεμιτός συμβιβασμός για τα “ανυπότακτα” θελω μας. Όλα αυτά  βέβαια με την προϋπόθεση ότι το 7  είναι φάση και όχι κανόνας. Γιατί, είναι και καλοκαίρι κιόλας, η ζωή είναι για την ζεις. Να την απολαμβάνεις. Όχι για να συμβιβάζεσαι. Για να κοιτάς αυτόν τον καλοκαιρινό, ξάστερο ουρανό δίπλα στην θάλασσα.

Καλά μπάνια να χουμε!!!

Ασφαλιστικά Μέτρα Διατροφής ανηλίκου τέκνου.

Έχω βρεθεί στην πλευρά του ανηλίκου τέκνου και τώρα βρίσκομαι στην πλευρά του δικηγόρου. Κατά βάση με τέτοιες υποθέσεις ασχολούμαι και κάθε φορά είναι χειρότερη κι από την προηγούμενη.

Την μια είμαι από την πλευρά της μάνας, που κάθεται απέναντι από έναν δικαστή, πληγωμένη με τις επιλογές της, που έτσι όπως τα έκανε αναγκάζεται να μιλάει μπροστά σε τρίτους- ωσάν εξεταζόμενη- για τις βασικές ή ιδιαίτερες ανάγκες του παιδιού της. Υπάρχει η μητέρα που έκανε παιδιά απλά για να εδραιώσει ένα δικαίωμα διατροφής σε βάρος του συζύγου της.

Από την άλλη οι πατεράδες σπανίως παρίστανται. Συνήθως εκπροσωπούνται από εμάς, τους δικηγόρους. Υπάρχει ο πατέρας θύμα της δολοπλόκας γυναίκας του, που προσπαθεί να του αρπάξει ότι μπορεί. Υπάρχει ο πατέρας που επικαλείται τις ανάγκες διατροφής των τέκνων του από τον δεύτερο γάμο του , οι οποίες δεν του επιτρέπουν να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό διατροφής στο προηγούμενο τέκνο του.

Τα σενάρια κι από τις δύο πλευρές είναι άπειρα, με πολλές παραλλαγές και ερμηνείες. Σίγουρα, άνθρωποι είμαστε, κάνουμε λάθη.  Έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Έχουμε δικαίωμα στην δεύτερη ευκαιρία.

Αλλά όπως συμβαίνει πάντα, απέναντι από κάθε δικαίωμα, υπάρχει μια υποχρέωση. Εν προκειμένω, η υποχρέωση είναι πολύ απλή. Να αφήσεις πίσω, τουλάχιστον να προσπαθήσεις, τον εαυτό σου, τον πληγωμένο εγωισμό σου για τα λάθη σου και να σεβαστείς το παιδί σου.

Κομμάτι του dna σου για τους πιο επιστημονικούς, κομμάτι της ψυχής σου για τους πιο συναισθηματικούς. Όπως και να το δεις, είναι παιδί σου. Έτυχε ή πέτυχε και έγινε με έναν άνθρωπο που, από επιλογή σου, συνήθως, είχες δίπλα σου.

Και φτάνεις τώρα, μπροστά σε έναν δικαστή, μπροστά σε δικηγόρους και συνεργάτες, συνήθως από τυφλό πείσμα και εγωισμό, να διαπραγματευεσαι και να επιχειρηματολογείς για το γάλα, τον ρουχισμό και τις ανάγκες ψυχαγωγίας του παιδιού σου.

Που έχει τα μάτια σου , έχει το ίδιο χρώμα μαλλιών με σένα, έχει το όνομα σου, έχει το γέλιο σου ή έχει πάρει το μπόι σου.

Μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει πώς φτάνει ένας γονιός σε αυτό το σημείο. Ο εγωισμός και το πείσμα να μπουν πάνω από το γονεϊκό αίσθημα. Σε σημείο που να κριθείς από δικαστή και να χρειαστείς υπερασπιστική γραμμή από δικηγόρο.

Εύχομαι να μην το καταλάβω ποτέ. Παλεύω να διατηρήσω την πίστη μέσα μου ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να αγαπήσει ανιδιοτελώς. Το παιδί του, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ. Παρόλο που διαψεύδομαι, σχεδόν καθημερινά.

Τέτοιες μέρες λοιπόν,  φορτισμένες συναισθηματικά, με τόση καταστροφή και τόσο πένθος, δίκασα ασφαλιστικά μέτρα διατροφής ανηλίκου τέκνου. Κι άκουσα μια μάνα να λέει “Δεν μπορώ να μιλάει ο καθένας για το παιδί μου “, λες και είναι άμοιρη ευθυνών και από τύχη βρέθηκε στα δικαστήρια κι έναν πατέρα να λέει “δεν διαθέτω  οποιοδήποτε εισόδημα να καταβάλω ως διατροφή για το τέκνο μου”.

Η Πρόεδρος σημείωσε “συζητείται κατ’ αντιμωλία” , εγώ πληρώθηκα για την παροχή των νομικών υπηρεσιών μου και ευχήθηκα τα δικόγραφα που ανταλλάξαμε και καταθέσαμε σήμερα “οι πληρεξούσιοι”, να μην πέσουν κάποια στιγμή στα χέρια των παιδιών.

Αν αγαπήσεις ποτέ Παρθένο… @haveatea.gr

Απλά θα αφήσω αυτό εδώ…

haveatea.gr

logotelikoaspro

haveatea-virgo-tasteyourzodiac.png

Αν ποτέ τύχει και αγαπήσεις Παρθένο, θα καταλάβεις σύντομα, θα το νιώσεις στο πετσί σου σχεδόν, πως πρόκειται για έναν άνθρωπο άκρως συναισθηματικό. Γλυκός, ευγενικός, απόλυτα ερωτικός κι αγαπησιάρης. Θα σε ερωτευτεί με την πρώτη ματιά, θα σε προσελκύσει δειλά-δειλά και θα σε διεκδικήσει με τον πιο ακαταμάχητο τρόπο.

Όντας άκρως τελειομανείς, βάζουν μόνιμο σκοπό της ζωής τους, να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που θα εντοπίσουν. Άπαξ και τον κερδίσουν δε- κάνουν τα πάντα για να τον κρατήσουν αιχμάλωτο κοντά τους. Γίνονται ανυπέρβλητα ακαταμάχητοι, αδίστακτοι, δύσκολο να τον ξεχάσεις τον Παρθένο εραστή, σου λέω.

Φιλικοί, ευγενικοί, έχουν τον τρόπο, το νάζι και τη φινέτσα να σε καταφέρουν, να κάνεις το δικό τους, να μην μπορείς να τους αντισταθείς. Ξέρεις, είναι από εκείνους τους τύπους/ τύπισσες που πάντοτε κάνουν το δικό τους, χωρίς να μπορείς εν τέλει να τους κατηγορήσεις και για κάτι. Καμία παγαποντιά, καμία…

View original post 121 more words

Δίψα

Μουσική, πολλή. Τραγούδια, πολλά. Μία από τις σπατάλες, που δεν μπορώ να ελέγξω, είναι τα λεφτά που δίνω για να μπορώ να έχω ίντερνετ στο κινητό μου ώστε να ακούω συνεχώς, παντού και πάντα μουσική.

Κάνοντας αυτόν τον πρόλογο, δανείζομαι μερικούς στίχους από τον Πορτοκάλογλου.

Λέει λοιπόν,

“Είν’ η κρυφή σου, η ατέλειωτη δίψα, είν’ η δίψα που σε κρατά ζωντανό.
Είν’ η κρυφή σου, η ατέλειωτη δίψα, είν’ η δίψα για καθαρό ουρανό”.

Και πράγματι, τους περισσότερους από εμάς, πιστεύω, αυτό είναι που μας κρατά.

Αν λοιπόν πιάνεις τον εαυτό σου να βουλιάζει, σήκωσε το κεφάλι και κοίτα ψηλά. Στύλωσε το βλέμμα στον ουρανό. Αναλογίσου, έστω για λίγο, πόσο προνομιούχος είσαι που τον απολαμβάνεις και πάρε δύναμη. Για να συνεχίσεις να μένεις πιστός στα θέλω σου και στις αρχές σου. Μην τους αφήνεις να σε λυγίζουν, για όσο αντέχεις τουλάχιστον..