Ασφαλιστικά Μέτρα Διατροφής ανηλίκου τέκνου.

Έχω βρεθεί στην πλευρά του ανηλίκου τέκνου και τώρα βρίσκομαι στην πλευρά του δικηγόρου. Κατά βάση με τέτοιες υποθέσεις ασχολούμαι και κάθε φορά είναι χειρότερη κι από την προηγούμενη.

Την μια είμαι από την πλευρά της μάνας, που κάθεται απέναντι από έναν δικαστή, πληγωμένη με τις επιλογές της, που έτσι όπως τα έκανε αναγκάζεται να μιλάει μπροστά σε τρίτους- ωσάν εξεταζόμενη- για τις βασικές ή ιδιαίτερες ανάγκες του παιδιού της. Υπάρχει η μητέρα που έκανε παιδιά απλά για να εδραιώσει ένα δικαίωμα διατροφής σε βάρος του συζύγου της.

Από την άλλη οι πατεράδες σπανίως παρίστανται. Συνήθως εκπροσωπούνται από εμάς, τους δικηγόρους. Υπάρχει ο πατέρας θύμα της δολοπλόκας γυναίκας του, που προσπαθεί να του αρπάξει ότι μπορεί. Υπάρχει ο πατέρας που επικαλείται τις ανάγκες διατροφής των τέκνων του από τον δεύτερο γάμο του , οι οποίες δεν του επιτρέπουν να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό διατροφής στο προηγούμενο τέκνο του.

Τα σενάρια κι από τις δύο πλευρές είναι άπειρα, με πολλές παραλλαγές και ερμηνείες. Σίγουρα, άνθρωποι είμαστε, κάνουμε λάθη.  Έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Έχουμε δικαίωμα στην δεύτερη ευκαιρία.

Αλλά όπως συμβαίνει πάντα, απέναντι από κάθε δικαίωμα, υπάρχει μια υποχρέωση. Εν προκειμένω, η υποχρέωση είναι πολύ απλή. Να αφήσεις πίσω, τουλάχιστον να προσπαθήσεις, τον εαυτό σου, τον πληγωμένο εγωισμό σου για τα λάθη σου και να σεβαστείς το παιδί σου.

Κομμάτι του dna σου για τους πιο επιστημονικούς, κομμάτι της ψυχής σου για τους πιο συναισθηματικούς. Όπως και να το δεις, είναι παιδί σου. Έτυχε ή πέτυχε και έγινε με έναν άνθρωπο που, από επιλογή σου, συνήθως, είχες δίπλα σου.

Και φτάνεις τώρα, μπροστά σε έναν δικαστή, μπροστά σε δικηγόρους και συνεργάτες, συνήθως από τυφλό πείσμα και εγωισμό, να διαπραγματευεσαι και να επιχειρηματολογείς για το γάλα, τον ρουχισμό και τις ανάγκες ψυχαγωγίας του παιδιού σου.

Που έχει τα μάτια σου , έχει το ίδιο χρώμα μαλλιών με σένα, έχει το όνομα σου, έχει το γέλιο σου ή έχει πάρει το μπόι σου.

Μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει πώς φτάνει ένας γονιός σε αυτό το σημείο. Ο εγωισμός και το πείσμα να μπουν πάνω από το γονεϊκό αίσθημα. Σε σημείο που να κριθείς από δικαστή και να χρειαστείς υπερασπιστική γραμμή από δικηγόρο.

Εύχομαι να μην το καταλάβω ποτέ. Παλεύω να διατηρήσω την πίστη μέσα μου ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να αγαπήσει ανιδιοτελώς. Το παιδί του, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ. Παρόλο που διαψεύδομαι, σχεδόν καθημερινά.

Τέτοιες μέρες λοιπόν,  φορτισμένες συναισθηματικά, με τόση καταστροφή και τόσο πένθος, δίκασα ασφαλιστικά μέτρα διατροφής ανηλίκου τέκνου. Κι άκουσα μια μάνα να λέει “Δεν μπορώ να μιλάει ο καθένας για το παιδί μου “, λες και είναι άμοιρη ευθυνών και από τύχη βρέθηκε στα δικαστήρια κι έναν πατέρα να λέει “δεν διαθέτω  οποιοδήποτε εισόδημα να καταβάλω ως διατροφή για το τέκνο μου”.

Η Πρόεδρος σημείωσε “συζητείται κατ’ αντιμωλία” , εγώ πληρώθηκα για την παροχή των νομικών υπηρεσιών μου και ευχήθηκα τα δικόγραφα που ανταλλάξαμε και καταθέσαμε σήμερα “οι πληρεξούσιοι”, να μην πέσουν κάποια στιγμή στα χέρια των παιδιών.

Advertisements

Αν αγαπήσεις ποτέ Παρθένο… @haveatea.gr

Απλά θα αφήσω αυτό εδώ…

haveatea.gr

logotelikoaspro

haveatea-virgo-tasteyourzodiac.png

Αν ποτέ τύχει και αγαπήσεις Παρθένο, θα καταλάβεις σύντομα, θα το νιώσεις στο πετσί σου σχεδόν, πως πρόκειται για έναν άνθρωπο άκρως συναισθηματικό. Γλυκός, ευγενικός, απόλυτα ερωτικός κι αγαπησιάρης. Θα σε ερωτευτεί με την πρώτη ματιά, θα σε προσελκύσει δειλά-δειλά και θα σε διεκδικήσει με τον πιο ακαταμάχητο τρόπο.

Όντας άκρως τελειομανείς, βάζουν μόνιμο σκοπό της ζωής τους, να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που θα εντοπίσουν. Άπαξ και τον κερδίσουν δε- κάνουν τα πάντα για να τον κρατήσουν αιχμάλωτο κοντά τους. Γίνονται ανυπέρβλητα ακαταμάχητοι, αδίστακτοι, δύσκολο να τον ξεχάσεις τον Παρθένο εραστή, σου λέω.

Φιλικοί, ευγενικοί, έχουν τον τρόπο, το νάζι και τη φινέτσα να σε καταφέρουν, να κάνεις το δικό τους, να μην μπορείς να τους αντισταθείς. Ξέρεις, είναι από εκείνους τους τύπους/ τύπισσες που πάντοτε κάνουν το δικό τους, χωρίς να μπορείς εν τέλει να τους κατηγορήσεις και για κάτι. Καμία παγαποντιά, καμία…

View original post 121 more words

Δίψα

Μουσική, πολλή. Τραγούδια, πολλά. Μία από τις σπατάλες, που δεν μπορώ να ελέγξω, είναι τα λεφτά που δίνω για να μπορώ να έχω ίντερνετ στο κινητό μου ώστε να ακούω συνεχώς, παντού και πάντα μουσική.

Κάνοντας αυτόν τον πρόλογο, δανείζομαι μερικούς στίχους από τον Πορτοκάλογλου.

Λέει λοιπόν,

“Είν’ η κρυφή σου, η ατέλειωτη δίψα, είν’ η δίψα που σε κρατά ζωντανό.
Είν’ η κρυφή σου, η ατέλειωτη δίψα, είν’ η δίψα για καθαρό ουρανό”.

Και πράγματι, τους περισσότερους από εμάς, πιστεύω, αυτό είναι που μας κρατά.

Αν λοιπόν πιάνεις τον εαυτό σου να βουλιάζει, σήκωσε το κεφάλι και κοίτα ψηλά. Στύλωσε το βλέμμα στον ουρανό. Αναλογίσου, έστω για λίγο, πόσο προνομιούχος είσαι που τον απολαμβάνεις και πάρε δύναμη. Για να συνεχίσεις να μένεις πιστός στα θέλω σου και στις αρχές σου. Μην τους αφήνεις να σε λυγίζουν, για όσο αντέχεις τουλάχιστον..

 

Nocturne

Είναι 12 παρά περίπου, καθημερινής και κάθομαι μόνη μου στο μπαλκόνι μου. Σαν γεγονός σίγουρα δεν αφορά κανέναν, αλλά σκεφτόμουν…

Σκεφτόμουν τι ήρεμα που είναι όλα την νύχτα. Έχουν καταλαγιάσει πια όλα, τα πρωινά άγχη, οι εντάσεις, οι φασαρίες. Έχεις καταλαγιάσει κι εσύ, πιθανότατα από την κούραση μιας οργιώδους μέρας στην Αθήνα. Είναι σαν να σε υποτάσσει η νύχτα να ηρεμήσεις, να επιστρέψεις στις βάσεις σου και να εστιάσεις στην ικανοποίηση των αναγκών σου, κυρίως επιβίωσης.

Αυτήν την ώρα λοιπόν, καταλήγεις (δεν το εννοώ τόσο μακάβρια όσο ακούγεται). Καταλήγεις στο τι θες να κάνεις τελειώνοντας τη μέρα σου, με ποιόν θες να είσαι. Την νύχτα βγαίνουν οι βασικές ανάγκες, τότε που απλά θες να εξασφαλίσεις στον εαυτό σου την δύναμη ώστε να ξυπνήσεις και αύριο..

Το πώς επιλέγεις λοιπόν να περάσεις τις νύχτες σου, το θεωρώ καθοριστικό και προσδιοριστικό του ποιος είσαι. Άλλοι τα περνούν αγκαλιά με κάποιον, άλλοι πάλι μόνοι τους, άλλοι μουτρωμένοι και τσακωμένοι, άλλοι με φίλους και αδέρφια, άλλοι το ζουν έντονα στα μπαρς. Είναι σημαντικό θεωρώ να αποφασίσεις πώς θες να περνάς, κατά κανόνα, τα βράδια σου, γιατί οι νύχτες είναι ωραίες και είναι κρίμα να στις χαλάνε ή να σου τις χαλάς εσύ ο ίδιος.

Μας κατευνάζει όλους η νύχτα, εκτός από κάποιες στιγμές που μας βγάζει ενστικτώδεις ανάγκες και σκοτεινές πλευρές μας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αποδεικνύεται η επιρροή της πάνω μας. Για αυτό καλό είναι που και που να δίνουμε βάση στην νύχτα ή όπως έχω ξαναπεί, να δίνουμε βάση στον εαυτό μας την νύχτα. Λέει πολλά από αυτά που θα θέλαμε και ψάχνουμε να μάθουμε.

Και επειδή έχω επίσης ξαναπεί ότι είμαι πολυσχιδής προσωπικότητα, πάμε να την πέσουμε παιδιά.. Καλό ξημέρωμα..

Μια συνεχής μάχη..

Καιρό με προβληματίζει αυτό το ζήτημα. .

Αυτές οι εσωτερικές μάχες, ένας συνεχής και ατέλειωτος αγώνας του μυαλού απέναντι στην καρδιά και το αντίστροφο.. Πόσο δυνατά και τα δύο. Τι καθορίζει άραγε τι θα επικρατήσει κάθε φορά, σε κάθε φάση μας? Πότε πρέπει να δώσεις προβάδισμα στο ένα και πότε στην άλλη? Γιατί κακά τα ψέματα τους διαιτητές τους κάνουμε κι ας μην το καταλαβαίνουμε οι περισσότεροι.

Και το έργο του διαιτητή είναι δύσκολο. Πρέπει να είσαι δίκαιος και να τα αντιμετωπίζεις και τα δύο με κατανόηση. Να μην κακομάθεις ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Διαφορετικά, είτε θα ζήσεις στο ανήλιαγο και αποστειρωμένο περιβάλλον του μυαλού σου, είτε θα παραδοθείς στα πάθη σου. Εξίσου καταστροφικά και τα δύο.

Σκεπτόμενη λοιπόν όλα τα παραπάνω καταλήγω σε δύο συμπεράσματα.

Αφενός, θέλει μεγάλη προσπάθεια να προσπαθήσεις να απαλλαχθείς από τα στερεότυπα που έχουν σου έχουν επιβάλλει οι γονείς σου, ο κοινωνικός περίγυρος, η δουλειά σου, ο γκόμενος σου, η θεία σου από το Αγρίνιο και άλλοι πολλοί. Αυτό το λέω γιατί”η  μάχη” γίνεται ακόμα πιο έντονη στην προσπάθεια σου να προσαρμόσεις τον εαυτό σου, τα όνειρά σου, τις επιθυμίες σου, τους στόχους στα παραπάνω μοντέλα. Ξαλαφρώνοντας λοιπόν κάπως από αυτά, πιθανότατα να κοπάσει κάπως και ο αγώνας που εξελίσσεται μέσα σου, την ώρα που εσύ χαμογελώντας προσπαθείς να εξηγήσεις στον πελάτη σου ότι δεν γίνεται να πληρώσεις την ΔΕΗ με τα αυγά που σου έφερε για πληρωμή από τις κότες στο χωριό.

Αφετέρου, καταλήγω ότι πρέπει να προσπαθούμε να φυλάμε ένα απόθεμα υπομονής και στοργής για τον εαυτό μας. Θέλει χρόνο κι αυτός. Κάνει τα λάθη του, παραπατάει. Πρέπει όμως να είσαι εκεί, να τον ακούς, να τον παρατηρείς. Για να τον μάθεις. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να τον καθοδηγήσεις και να τον προστατέψεις. Έτσι θα αντιμετώπισεις τις εσωτερικές φιλονικίες και θα τις αξιοποιήσεις προς όφελός όλων σας. Και του μυαλού και της καρδιάς και του ευατού σου.

Και για το κλείσιμο, έρχεται καλοκαιράρα εεε..!!!

 

 

Τυφλὸς τά τ᾽ ὦτα, τόν τε νοῦν, τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἶ .

Πρωί, 9 παρά, στην Λ. Αλεξάνδρας, περιμένω να ανάψει το φανάρι των πεζών για να διασχίσω το ένα ρεύμα, αυτό της καθόδου. Βυθισμένη στα εξαιρετικώς σημαντικά και φλέγοντα προβλήματά μου, χαιρετάω τον αδέσποτο, αλήτη φίλο μου , που περιμένει κάθε πρωί στο ίδιο σημείο και περνάω απέναντι, φτάνοντας στο διαχωριστικό διάζωμα της λεωφόρου.

Εκεί λοιπόν ακούω μια τόσο ζεστή και μαλακή φωνή να με ρωτάει “μπορώ να περάσω απέναντι; “. Γυρνάω λοιπόν κ βλέπω έναν άνδρα περί τα 68 – 70, με μπαστούνι τυφλών. Του απαντάω “ναι μπορείτε να περάσετε, έχει ανάψει πράσινο για εμάς τους πεζούς” και τον καθοδηγώ ελαφρά να κατέβει το διάζωμα. Άπλωσε λοιπόν το μπαστούνι του, πέρασε απέναντι  και τον ακολούθησα με το βλέμμα μου.

Εκείνη η στιγμή, ίσως ήταν από τις πιο γεμάτες μου στιγμές. Σήκωσα το γεμάτο σκατά (επιτρέψτε μου την έκφραση) κεφάλι μου και κοίταξα ψηλά. Γεμάτη ντροπή και δέος. Ναι ντροπή. Γιατί συνειδητοποίησα πόσο εγωιστής και πόσο αχάριστος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος.

Και για να μην παρεξηγηθώ, ότι λυπήθηκα δηλαδή τον άνδρα με το πρόβλημα όρασης, σας προλαβαίνω και λέω πως λυπήθηκα τον εαυτό μου.  Που αντί να περπατάω με το βλέμμα ψηλά, απολαμβάνοντας τον ήλιο, τον γαλανό ουρανό, το “επιζόν” πράσινο του Πεδίου του Άρεως, περπατάω με το βλέμμα χαμηλωμένο, πνιγμένη σε μια κουταλιά νερό. Τέτοια αχαριστία. Λες και η ζωή μου τα χρωστούσε όλα όσα έχω. Και εγώ αντί να τα εκμεταλλευθώ, με σεβασμό πάντα, όπως πρέπει και να πάω παραπέρα, γίνομαι  “Τυφλή τά τ᾽ ὦτα, τόν τε νοῦν, τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἶ “. Να έχεις τόσες δυνατότητες, τόσα χαρίσματα, να μπορείς να δεις, να ακούσεις, να μιλήσεις ( να βρίσεις ενίοτε) , να τρέξεις, να σκεφτείς και αντί να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα ( ή τουλάχιστον να προσπαθήσεις ) , να εγκλωβίζεσαι σε καλούπια, που σου επιβάλουν άλλοι ή και το μυαλό σου.

Εγώ αυτό το θεωρώ αχαριστία και δεν έχω χειρότερο. Και σκέφτομαι και απορώ, πόσο αχάριστος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος? Όχι απαραίτητα με αποκλειστικά δική του ευθύνη. Γιατί για να τα λέμε και όλα, δεν είναι και κόσμος αυτός που ζούμε.. Αλλά σε κάθε περίπτωση, σημασία έχει το αποτέλεσμα…

Κλείνοντας θα επαναλάβω ένα quote που διάβασα πρόσφατα και μ αρέσει πολύ, το οποίο λέει : “The trouble is  you think you have time”.

τζαστ σαμ λυρικς.

Λέει λοιπόν ένα τραγούδι, θα το έχεις ακούσει “.. για την αγάπη όσα κι αν δίνεις είναι λίγα και να το ξέρεις πως δεν έχει ανταμοιβή, δώσ’ τα και φύγε και μην χάνεις ευκαιρία, στο περιθώριο μην βάζεις την ψυχή “.  Απ’ την άλλη βέβαια είναι και ο Χαρούλης, ο οποίος λέει “σύννεφα του γιαλού θε ν’ αρματώσω, θα είμαι στο πλάι σου κι ας ματώσω”. 

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, αυτές τις δύο επιλογές έχεις. Κι όπως λέει κι ένας αγαπημένος μου, your life, your choice. Είτε λοιπόν φεύγεις, αποδεχόμενος πιθανότατα ότι θα αφήσεις πίσω και ένα κομμάτι  της καρδιάς σου, του εαυτού σου, είτε μένεις, μέχρι επίσης πιθανότατα να γίνεις μια σκιά του εαυτού σου, γιατί θαύματα πλέον δεν γίνονται (τετράγωνη λογική πληγωμένου Παρθένου).

Κάθε μια από τις δύο επιλογές έχει το ρίσκο της και την ομορφιά της. Τα ρίσκα είναι για να τα παίρνεις άλλωστε… Αυτήν λοιπόν την αβεβαιότητα της ζωής, άμα την αποδεχτείς, να δεις που θα σε ανακουφίσει. Άμα αποδεχθείς την άγνοια σου και την πραγματική αδυναμία σου, να προβλέψεις ή να υπολογίσεις το οτιδήποτε, θα απαλλαγείς από πολλές περιττές έννοιες και σκοτούρες. Ήταν και αυτό ακόμα ένα απόκτημα της προσπάθειας μου να ωριμάσω. Και θέλησα να το καταγράψω. Μήπως ξαλαφρώσει και κάνας άλλος βρε αδερφέ.

Κάνε λοιπόν ότι σου βγαίνει. Άσε ότι υπερισχύει στην κάθε φάση σου, το μυαλό ή την καρδιά, να νικήσει και να ηγηθεί της κατάστασης. Έχε όμως πάντα στο νου σου τα παραπάνω. Και όσο μπορείς, να προσέχεις λίγο και τον εαυτό σου. Γιατί αυτόν έχεις. Στο τέλος με αυτόν θα μείνεις. Τα βράδια με αυτόν θα κοιμάσαι ή δεν θα κοιμάσαι..