Ασφαλιστικά Μέτρα Διατροφής ανηλίκου τέκνου.

Έχω βρεθεί στην πλευρά του ανηλίκου τέκνου και τώρα βρίσκομαι στην πλευρά του δικηγόρου. Κατά βάση με τέτοιες υποθέσεις ασχολούμαι και κάθε φορά είναι χειρότερη κι από την προηγούμενη.

Την μια είμαι από την πλευρά της μάνας, που κάθεται απέναντι από έναν δικαστή, πληγωμένη με τις επιλογές της, που έτσι όπως τα έκανε αναγκάζεται να μιλάει μπροστά σε τρίτους- ωσάν εξεταζόμενη- για τις βασικές ή ιδιαίτερες ανάγκες του παιδιού της. Υπάρχει η μητέρα που έκανε παιδιά απλά για να εδραιώσει ένα δικαίωμα διατροφής σε βάρος του συζύγου της.

Από την άλλη οι πατεράδες σπανίως παρίστανται. Συνήθως εκπροσωπούνται από εμάς, τους δικηγόρους. Υπάρχει ο πατέρας θύμα της δολοπλόκας γυναίκας του, που προσπαθεί να του αρπάξει ότι μπορεί. Υπάρχει ο πατέρας που επικαλείται τις ανάγκες διατροφής των τέκνων του από τον δεύτερο γάμο του , οι οποίες δεν του επιτρέπουν να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό διατροφής στο προηγούμενο τέκνο του.

Τα σενάρια κι από τις δύο πλευρές είναι άπειρα, με πολλές παραλλαγές και ερμηνείες. Σίγουρα, άνθρωποι είμαστε, κάνουμε λάθη.  Έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Έχουμε δικαίωμα στην δεύτερη ευκαιρία.

Αλλά όπως συμβαίνει πάντα, απέναντι από κάθε δικαίωμα, υπάρχει μια υποχρέωση. Εν προκειμένω, η υποχρέωση είναι πολύ απλή. Να αφήσεις πίσω, τουλάχιστον να προσπαθήσεις, τον εαυτό σου, τον πληγωμένο εγωισμό σου για τα λάθη σου και να σεβαστείς το παιδί σου.

Κομμάτι του dna σου για τους πιο επιστημονικούς, κομμάτι της ψυχής σου για τους πιο συναισθηματικούς. Όπως και να το δεις, είναι παιδί σου. Έτυχε ή πέτυχε και έγινε με έναν άνθρωπο που, από επιλογή σου, συνήθως, είχες δίπλα σου.

Και φτάνεις τώρα, μπροστά σε έναν δικαστή, μπροστά σε δικηγόρους και συνεργάτες, συνήθως από τυφλό πείσμα και εγωισμό, να διαπραγματευεσαι και να επιχειρηματολογείς για το γάλα, τον ρουχισμό και τις ανάγκες ψυχαγωγίας του παιδιού σου.

Που έχει τα μάτια σου , έχει το ίδιο χρώμα μαλλιών με σένα, έχει το όνομα σου, έχει το γέλιο σου ή έχει πάρει το μπόι σου.

Μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει πώς φτάνει ένας γονιός σε αυτό το σημείο. Ο εγωισμός και το πείσμα να μπουν πάνω από το γονεϊκό αίσθημα. Σε σημείο που να κριθείς από δικαστή και να χρειαστείς υπερασπιστική γραμμή από δικηγόρο.

Εύχομαι να μην το καταλάβω ποτέ. Παλεύω να διατηρήσω την πίστη μέσα μου ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να αγαπήσει ανιδιοτελώς. Το παιδί του, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ. Παρόλο που διαψεύδομαι, σχεδόν καθημερινά.

Τέτοιες μέρες λοιπόν,  φορτισμένες συναισθηματικά, με τόση καταστροφή και τόσο πένθος, δίκασα ασφαλιστικά μέτρα διατροφής ανηλίκου τέκνου. Κι άκουσα μια μάνα να λέει “Δεν μπορώ να μιλάει ο καθένας για το παιδί μου “, λες και είναι άμοιρη ευθυνών και από τύχη βρέθηκε στα δικαστήρια κι έναν πατέρα να λέει “δεν διαθέτω  οποιοδήποτε εισόδημα να καταβάλω ως διατροφή για το τέκνο μου”.

Η Πρόεδρος σημείωσε “συζητείται κατ’ αντιμωλία” , εγώ πληρώθηκα για την παροχή των νομικών υπηρεσιών μου και ευχήθηκα τα δικόγραφα που ανταλλάξαμε και καταθέσαμε σήμερα “οι πληρεξούσιοι”, να μην πέσουν κάποια στιγμή στα χέρια των παιδιών.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s