Φάση 7άρι.

 

Συνειδητοποιώ τώρα, σχεδόν στα 28 μου, ότι ποτέ δεν μπόρεσα τα ημίμετρα (ως ημίμετρο ορίζεται το  ανεπαρκές  να αντιμετωπίσει ικανοποιητικά ένα πρόβλημα ή μια κατάσταση μέτρο).

Προσπαθούσα πάντα για το κάτι παραπάνω. Άσχετα αν το πετύχαινα ή όχι. Προσπαθούσα να είμαι καλή φίλη και αδερφή. Στο σχολείο προσπαθούσα να είμαι καλή μαθήτρια. Το ίδιο και στο Πανεπιστήμιο. Με ενοχλούσε όταν  έπαιρνα 7. Γιατί ναι μεν το 7 είναι ένας πολύ καλός βαθμός, αλλά είναι ο μέτριος βαθμός, κατά την γνώμη μου. Έχεις διαβάσει αρκετά ώστε να γράψεις πάνω από την βάση αλλά όχι τόσο ώστε να πιάσεις τους άριστους βαθμούς. Όταν έπιασα τον εαυτό μου να κάνει μια τέτοια σκέψη, θεώρησα ότι απλά είμαι μια φοιτήτρια που κουβαλάει “το σύνδρομο της απουσιολόγου” και δεν ξανασχολήθηκα.

Συνεχίζοντας σήμερα, στην ” πιο ενήλικη” ζωή μου, όπου δεν βαθμολογούμαι σε μηνιαία ή εξαμηνιαία βάση αλλά πλέον κρινομαι από τον ίδιο μου τον εαυτό, συνειδητοποίησα το εξής. Πιθανότατα δεν ήταν το σύνδρομο της απουσιολόγου. Αλλά η αδυναμία μου να αποδεχτώ και να ταιριάξω σε ημίμετρα. Σε χλιαρές καταστάσεις. Έτσι λοιπόν πάλευα για το καλύτερο  αλλά ταυτόχρονα ήμουν εξίσου έτοιμη να αποδεχτώ και την πλήρη αποτυχία. Το 7 δεν το άντεχα, κλωτσούσα.

Αυτό, όσον αφορά το επαγγελματικό κομμάτι, είναι διαχειρίσιμο και μέχρι ένα βαθμό και δημιουργικό. Γιατί σε σπρώχνει στο να διαβάζεις, να παρακολουθείς τις εξελίξεις κτλ κτλ. Επειδή όμως είμαστε και κοινωνικά όντα, υπάρχει ανάγκη κι συναναστροφής με άλλους ανθρώπους. Εκεί λοιπόν τι γίνεται με το σύνδρομο του 7 ( το ονόμασα έτσι για να δώσω και μια επιστημονική αύρα :p ) ;

Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με χλιαρές ή μέτριες καταστάσεις και συμπεριφορές λοιπόν. Τι γίνεται;

Στην αρχή, ούσα βέρα Πειραιώτισα , με αέρα λιμανιού, έφευγα. Άφηνα πίσω οτιδήποτε θολό και αναζητούσα  νέα πρόσωπα, με τα οποία θα είχα  πιο έντονη αλληλεπίδραση και δεν εννοώ απαραίτητα ερωτική. Περνώντας όμως ο καιρός βλέπεις όλο και περισσότερα 7αρια στο διάβα σου. Ώπα λες. Το φευγιό σταματά πια να είναι λύση.

Και κάπου εκεί μου περνά από το μυαλό η σκέψη ότι ίσως τελικά το 7 να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης- θνητής φύσης μας. Στελλένα, λέω,  όλοι μας περνάμε φάσεις 7αρια. Φάσεις χαμένες, θολές και χλιαρές. Αναγνωρίζοντας λοιπόν πρώτα στον εαυτό μου αυτό το δικαίωμα, στην φάση 7αρι , άρχισα να επαναπροσδιορίζω και τον τρόπο αντίδρασης μου απέναντι σ’ αυτήν. Σκέφτομαι ότι θα ήταν άδικο μια τέτοια φάση να χαρακτηρίσει την προσωπικότητα μας ή συνολικά την μέχρι τώρα πορεία μας. Χρειάζεται καμιά φορά να ρίξουμε και ένα δεύτερο βλέφαρο πριν γυρίσουμε τελείως το βλέμμα και την πλάτη μας. Να δώσουμε λίγο χρόνο να ξεδιαλύνει το τοπίο.

Αυτός θεωρώ είναι ένας θεμιτός συμβιβασμός για τα “ανυπότακτα” θελω μας. Όλα αυτά  βέβαια με την προϋπόθεση ότι το 7  είναι φάση και όχι κανόνας. Γιατί, είναι και καλοκαίρι κιόλας, η ζωή είναι για την ζεις. Να την απολαμβάνεις. Όχι για να συμβιβάζεσαι. Για να κοιτάς αυτόν τον καλοκαιρινό, ξάστερο ουρανό δίπλα στην θάλασσα.

Καλά μπάνια να χουμε!!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s