Κλείσε πίσω σου την πόρτα.

Ανέκαθεν είχα μια δυσκολία με το κλείσιμο λογαριασμών. Μου φαινόταν, και μεταξύ μας ακόμα μου φαίνεται, πολύ πεζό και κυνικό. Να πρέπει δηλαδή να κάτσεις να βγάλεις αποτέλεσμα, παθητικό ή θετικό, από το κάθε τι στη ζωή και ιδίως από τις σχέσεις. Οπότε, θες ο ρομαντισμός μου, θες η αδυναμία και η ανασφάλειά μου, ποτέ δεν μπόρεσα να κλείσω πόρτα πίσω μου. Έφευγα – ή με έδιωχναν –  και  άφηνα την πόρτα πίσω μου ανοιχτή.

Αναθεωρώντας λοιπόν στο θέμα της ανοιχτής πόρτας , θέλω να μοιραστώ την νέα οπτική μου επί του θέματος.

Αφενός, όταν οι πόρτες μένουν ανοιχτές, κάποιες φορές δημιουργούνται ρεύματα, τόσο δυνατά ή τόσο ύπουλα, που μπορεί να σε ρίξουν στο κρεβάτι, χωρίς να το πάρεις είδηση. Και ενώ σηκώνεσαι και φεύγεις κοτσονάτος/η και λεβέντης/ισσα , έχοντας πάρει τις αποφάσεις σου, μπορεί να βρεθείς πλευριτομένος, “στα πατώματα”,  “καθηλωμένος στο κρεβάτι”  από μια “απροσεξία” σου. Επειδή δεν έκλεισες την πόρτα πίσω σου…

Αφετέρου, οι πόρτες κλείνουν και ξανανοίγουν. Αλλά για να ξανανοίξουν πρέπει ακριβώς προηγουμένως να έχουν κλείσει. Ίσως και ο κρότος που κάνει η πόρτα όταν κλείνει να χρειάζεται για να σε αφυπνίσει. Σε κάθε περίπτωση, το κλείσιμο της πόρτας δεν είναι κάτι μη αναστρέψιμο. Μπορεί τώρα αυτό να βγαίνει τόσο αβίαστα στην ροή του λόγου μου, αλλά πραγματικά δεν φαντάζεστε πόσο καιρό και τι προσπάθεια κατέβαλα για να πείσω τον εαυτό μου ότι το κλείσιμο της πόρτας, όπως και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας, είναι μια κατάσταση που μπορεί να αλλάξει. ΑΝ και ΕΦΟΣΟΝ κάποιος το θέλει. ΑΝ και ΕΦΟΣΟΝ κάποιος προσπαθήσει γι αυτό.

Καταλήγοντας λοιπόν, μην φοβάσαι να κλείσεις την πόρτα σου πίσω σου. Είτε φεύγεις εκουσίως, είτε διωγμένος. Μην κλείνοντας την πόρτα πίσω σου είναι σαν να αφήνεις ένα μερίδιο της ζωής σου στο έλεος και στις ορέξεις του άλλου, που βρίσκεται από την άλλη μεριά. Μην αφήνεις σε κανέναν τέτοιο περιθώριο. Και μια πόρτα ανοιχτή να χάσκει, εκτεθειμένη στους βοριάδες και στον εγωισμό του καθενός, δίνει τέτοιο περιθώριο.

Να την κλείνεις λοιπόν την πόρτα πίσω σου. Τουλάχιστον έτσι , ο εκάστοτε κάθε φορά, θα ξέρει ότι θα πρέπει να έρθει και να την χτυπήσει, να σταθεί απέναντί σου και να σου ζητήσει να την ανοίξεις. Και τότε εσύ, στεκόμενος επιφυλακτικά πίσω από την πόρτα, θα ζητήσεις διαπιστευτήρια πριν επιτρέψεις την είσοδο. Γιατί μόνο έτσι πρέπει να επιτρέπεις την είσοδο των άλλων στην ζωή σου. Μην αφήνεις την αδυναμία σου ή τον παιδικό ρομαντισμό σου να κάνει την ζωή σου ένα χώρο ελευθέρας εισόδου. Γιατί όλα τα ωραία πράγματα έχουν ένα κόστος συντήρησης και αναβάθμισης, αλλιώς στερεύουν και ρημάζουν. Και το κόστος αυτό μπορεί να καλυφθεί από μια τρυφερή αγκαλιά, παραδείγματος χάριν. Μην σπαταλάς το δυναμικό σου για κάτι λιγότερο.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s