Φάση 7άρι.

 

Συνειδητοποιώ τώρα, σχεδόν στα 28 μου, ότι ποτέ δεν μπόρεσα τα ημίμετρα (ως ημίμετρο ορίζεται το  ανεπαρκές  να αντιμετωπίσει ικανοποιητικά ένα πρόβλημα ή μια κατάσταση μέτρο).

Προσπαθούσα πάντα για το κάτι παραπάνω. Άσχετα αν το πετύχαινα ή όχι. Προσπαθούσα να είμαι καλή φίλη και αδερφή. Στο σχολείο προσπαθούσα να είμαι καλή μαθήτρια. Το ίδιο και στο Πανεπιστήμιο. Με ενοχλούσε όταν  έπαιρνα 7. Γιατί ναι μεν το 7 είναι ένας πολύ καλός βαθμός, αλλά είναι ο μέτριος βαθμός, κατά την γνώμη μου. Έχεις διαβάσει αρκετά ώστε να γράψεις πάνω από την βάση αλλά όχι τόσο ώστε να πιάσεις τους άριστους βαθμούς. Όταν έπιασα τον εαυτό μου να κάνει μια τέτοια σκέψη, θεώρησα ότι απλά είμαι μια φοιτήτρια που κουβαλάει “το σύνδρομο της απουσιολόγου” και δεν ξανασχολήθηκα.

Συνεχίζοντας σήμερα, στην ” πιο ενήλικη” ζωή μου, όπου δεν βαθμολογούμαι σε μηνιαία ή εξαμηνιαία βάση αλλά πλέον κρινομαι από τον ίδιο μου τον εαυτό, συνειδητοποίησα το εξής. Πιθανότατα δεν ήταν το σύνδρομο της απουσιολόγου. Αλλά η αδυναμία μου να αποδεχτώ και να ταιριάξω σε ημίμετρα. Σε χλιαρές καταστάσεις. Έτσι λοιπόν πάλευα για το καλύτερο  αλλά ταυτόχρονα ήμουν εξίσου έτοιμη να αποδεχτώ και την πλήρη αποτυχία. Το 7 δεν το άντεχα, κλωτσούσα.

Αυτό, όσον αφορά το επαγγελματικό κομμάτι, είναι διαχειρίσιμο και μέχρι ένα βαθμό και δημιουργικό. Γιατί σε σπρώχνει στο να διαβάζεις, να παρακολουθείς τις εξελίξεις κτλ κτλ. Επειδή όμως είμαστε και κοινωνικά όντα, υπάρχει ανάγκη κι συναναστροφής με άλλους ανθρώπους. Εκεί λοιπόν τι γίνεται με το σύνδρομο του 7 ( το ονόμασα έτσι για να δώσω και μια επιστημονική αύρα :p ) ;

Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με χλιαρές ή μέτριες καταστάσεις και συμπεριφορές λοιπόν. Τι γίνεται;

Στην αρχή, ούσα βέρα Πειραιώτισα , με αέρα λιμανιού, έφευγα. Άφηνα πίσω οτιδήποτε θολό και αναζητούσα  νέα πρόσωπα, με τα οποία θα είχα  πιο έντονη αλληλεπίδραση και δεν εννοώ απαραίτητα ερωτική. Περνώντας όμως ο καιρός βλέπεις όλο και περισσότερα 7αρια στο διάβα σου. Ώπα λες. Το φευγιό σταματά πια να είναι λύση.

Και κάπου εκεί μου περνά από το μυαλό η σκέψη ότι ίσως τελικά το 7 να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης- θνητής φύσης μας. Στελλένα, λέω,  όλοι μας περνάμε φάσεις 7αρια. Φάσεις χαμένες, θολές και χλιαρές. Αναγνωρίζοντας λοιπόν πρώτα στον εαυτό μου αυτό το δικαίωμα, στην φάση 7αρι , άρχισα να επαναπροσδιορίζω και τον τρόπο αντίδρασης μου απέναντι σ’ αυτήν. Σκέφτομαι ότι θα ήταν άδικο μια τέτοια φάση να χαρακτηρίσει την προσωπικότητα μας ή συνολικά την μέχρι τώρα πορεία μας. Χρειάζεται καμιά φορά να ρίξουμε και ένα δεύτερο βλέφαρο πριν γυρίσουμε τελείως το βλέμμα και την πλάτη μας. Να δώσουμε λίγο χρόνο να ξεδιαλύνει το τοπίο.

Αυτός θεωρώ είναι ένας θεμιτός συμβιβασμός για τα “ανυπότακτα” θελω μας. Όλα αυτά  βέβαια με την προϋπόθεση ότι το 7  είναι φάση και όχι κανόνας. Γιατί, είναι και καλοκαίρι κιόλας, η ζωή είναι για την ζεις. Να την απολαμβάνεις. Όχι για να συμβιβάζεσαι. Για να κοιτάς αυτόν τον καλοκαιρινό, ξάστερο ουρανό δίπλα στην θάλασσα.

Καλά μπάνια να χουμε!!!

Advertisements

Μια συνεχής μάχη..

Καιρό με προβληματίζει αυτό το ζήτημα. .

Αυτές οι εσωτερικές μάχες, ένας συνεχής και ατέλειωτος αγώνας του μυαλού απέναντι στην καρδιά και το αντίστροφο.. Πόσο δυνατά και τα δύο. Τι καθορίζει άραγε τι θα επικρατήσει κάθε φορά, σε κάθε φάση μας? Πότε πρέπει να δώσεις προβάδισμα στο ένα και πότε στην άλλη? Γιατί κακά τα ψέματα τους διαιτητές τους κάνουμε κι ας μην το καταλαβαίνουμε οι περισσότεροι.

Και το έργο του διαιτητή είναι δύσκολο. Πρέπει να είσαι δίκαιος και να τα αντιμετωπίζεις και τα δύο με κατανόηση. Να μην κακομάθεις ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Διαφορετικά, είτε θα ζήσεις στο ανήλιαγο και αποστειρωμένο περιβάλλον του μυαλού σου, είτε θα παραδοθείς στα πάθη σου. Εξίσου καταστροφικά και τα δύο.

Σκεπτόμενη λοιπόν όλα τα παραπάνω καταλήγω σε δύο συμπεράσματα.

Αφενός, θέλει μεγάλη προσπάθεια να προσπαθήσεις να απαλλαχθείς από τα στερεότυπα που έχουν σου έχουν επιβάλλει οι γονείς σου, ο κοινωνικός περίγυρος, η δουλειά σου, ο γκόμενος σου, η θεία σου από το Αγρίνιο και άλλοι πολλοί. Αυτό το λέω γιατί”η  μάχη” γίνεται ακόμα πιο έντονη στην προσπάθεια σου να προσαρμόσεις τον εαυτό σου, τα όνειρά σου, τις επιθυμίες σου, τους στόχους στα παραπάνω μοντέλα. Ξαλαφρώνοντας λοιπόν κάπως από αυτά, πιθανότατα να κοπάσει κάπως και ο αγώνας που εξελίσσεται μέσα σου, την ώρα που εσύ χαμογελώντας προσπαθείς να εξηγήσεις στον πελάτη σου ότι δεν γίνεται να πληρώσεις την ΔΕΗ με τα αυγά που σου έφερε για πληρωμή από τις κότες στο χωριό.

Αφετέρου, καταλήγω ότι πρέπει να προσπαθούμε να φυλάμε ένα απόθεμα υπομονής και στοργής για τον εαυτό μας. Θέλει χρόνο κι αυτός. Κάνει τα λάθη του, παραπατάει. Πρέπει όμως να είσαι εκεί, να τον ακούς, να τον παρατηρείς. Για να τον μάθεις. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να τον καθοδηγήσεις και να τον προστατέψεις. Έτσι θα αντιμετώπισεις τις εσωτερικές φιλονικίες και θα τις αξιοποιήσεις προς όφελός όλων σας. Και του μυαλού και της καρδιάς και του ευατού σου.

Και για το κλείσιμο, έρχεται καλοκαιράρα εεε..!!!

 

 

Τυφλὸς τά τ᾽ ὦτα, τόν τε νοῦν, τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἶ .

Πρωί, 9 παρά, στην Λ. Αλεξάνδρας, περιμένω να ανάψει το φανάρι των πεζών για να διασχίσω το ένα ρεύμα, αυτό της καθόδου. Βυθισμένη στα εξαιρετικώς σημαντικά και φλέγοντα προβλήματά μου, χαιρετάω τον αδέσποτο, αλήτη φίλο μου , που περιμένει κάθε πρωί στο ίδιο σημείο και περνάω απέναντι, φτάνοντας στο διαχωριστικό διάζωμα της λεωφόρου.

Εκεί λοιπόν ακούω μια τόσο ζεστή και μαλακή φωνή να με ρωτάει “μπορώ να περάσω απέναντι; “. Γυρνάω λοιπόν κ βλέπω έναν άνδρα περί τα 68 – 70, με μπαστούνι τυφλών. Του απαντάω “ναι μπορείτε να περάσετε, έχει ανάψει πράσινο για εμάς τους πεζούς” και τον καθοδηγώ ελαφρά να κατέβει το διάζωμα. Άπλωσε λοιπόν το μπαστούνι του, πέρασε απέναντι  και τον ακολούθησα με το βλέμμα μου.

Εκείνη η στιγμή, ίσως ήταν από τις πιο γεμάτες μου στιγμές. Σήκωσα το γεμάτο σκατά (επιτρέψτε μου την έκφραση) κεφάλι μου και κοίταξα ψηλά. Γεμάτη ντροπή και δέος. Ναι ντροπή. Γιατί συνειδητοποίησα πόσο εγωιστής και πόσο αχάριστος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος.

Και για να μην παρεξηγηθώ, ότι λυπήθηκα δηλαδή τον άνδρα με το πρόβλημα όρασης, σας προλαβαίνω και λέω πως λυπήθηκα τον εαυτό μου.  Που αντί να περπατάω με το βλέμμα ψηλά, απολαμβάνοντας τον ήλιο, τον γαλανό ουρανό, το “επιζόν” πράσινο του Πεδίου του Άρεως, περπατάω με το βλέμμα χαμηλωμένο, πνιγμένη σε μια κουταλιά νερό. Τέτοια αχαριστία. Λες και η ζωή μου τα χρωστούσε όλα όσα έχω. Και εγώ αντί να τα εκμεταλλευθώ, με σεβασμό πάντα, όπως πρέπει και να πάω παραπέρα, γίνομαι  “Τυφλή τά τ᾽ ὦτα, τόν τε νοῦν, τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἶ “. Να έχεις τόσες δυνατότητες, τόσα χαρίσματα, να μπορείς να δεις, να ακούσεις, να μιλήσεις ( να βρίσεις ενίοτε) , να τρέξεις, να σκεφτείς και αντί να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα ( ή τουλάχιστον να προσπαθήσεις ) , να εγκλωβίζεσαι σε καλούπια, που σου επιβάλουν άλλοι ή και το μυαλό σου.

Εγώ αυτό το θεωρώ αχαριστία και δεν έχω χειρότερο. Και σκέφτομαι και απορώ, πόσο αχάριστος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος? Όχι απαραίτητα με αποκλειστικά δική του ευθύνη. Γιατί για να τα λέμε και όλα, δεν είναι και κόσμος αυτός που ζούμε.. Αλλά σε κάθε περίπτωση, σημασία έχει το αποτέλεσμα…

Κλείνοντας θα επαναλάβω ένα quote που διάβασα πρόσφατα και μ αρέσει πολύ, το οποίο λέει : “The trouble is  you think you have time”.

τζαστ σαμ λυρικς.

Λέει λοιπόν ένα τραγούδι, θα το έχεις ακούσει “.. για την αγάπη όσα κι αν δίνεις είναι λίγα και να το ξέρεις πως δεν έχει ανταμοιβή, δώσ’ τα και φύγε και μην χάνεις ευκαιρία, στο περιθώριο μην βάζεις την ψυχή “.  Απ’ την άλλη βέβαια είναι και ο Χαρούλης, ο οποίος λέει “σύννεφα του γιαλού θε ν’ αρματώσω, θα είμαι στο πλάι σου κι ας ματώσω”. 

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, αυτές τις δύο επιλογές έχεις. Κι όπως λέει κι ένας αγαπημένος μου, your life, your choice. Είτε λοιπόν φεύγεις, αποδεχόμενος πιθανότατα ότι θα αφήσεις πίσω και ένα κομμάτι  της καρδιάς σου, του εαυτού σου, είτε μένεις, μέχρι επίσης πιθανότατα να γίνεις μια σκιά του εαυτού σου, γιατί θαύματα πλέον δεν γίνονται (τετράγωνη λογική πληγωμένου Παρθένου).

Κάθε μια από τις δύο επιλογές έχει το ρίσκο της και την ομορφιά της. Τα ρίσκα είναι για να τα παίρνεις άλλωστε… Αυτήν λοιπόν την αβεβαιότητα της ζωής, άμα την αποδεχτείς, να δεις που θα σε ανακουφίσει. Άμα αποδεχθείς την άγνοια σου και την πραγματική αδυναμία σου, να προβλέψεις ή να υπολογίσεις το οτιδήποτε, θα απαλλαγείς από πολλές περιττές έννοιες και σκοτούρες. Ήταν και αυτό ακόμα ένα απόκτημα της προσπάθειας μου να ωριμάσω. Και θέλησα να το καταγράψω. Μήπως ξαλαφρώσει και κάνας άλλος βρε αδερφέ.

Κάνε λοιπόν ότι σου βγαίνει. Άσε ότι υπερισχύει στην κάθε φάση σου, το μυαλό ή την καρδιά, να νικήσει και να ηγηθεί της κατάστασης. Έχε όμως πάντα στο νου σου τα παραπάνω. Και όσο μπορείς, να προσέχεις λίγο και τον εαυτό σου. Γιατί αυτόν έχεις. Στο τέλος με αυτόν θα μείνεις. Τα βράδια με αυτόν θα κοιμάσαι ή δεν θα κοιμάσαι..

Επιβίωση : αδήριτη ανάγκη.

Είναι κάποιες φορές που η ζωή σε αναγκάζει να προχωρήσεις. Στέκεται απέναντί σου επιτακτική, απαιτώντας σου να σηκωθείς. Να σηκωθείς, να τινάξεις τα ρούχα σου, να κλείσεις τα τεφτέρια σου και να συνεχίσεις. Φοβερή αίσθηση αυτή. Δεν το είχα ξαναζήσει. Δεν μου άφησε περιθώρια για συναισθηματισμούς. Μου τράβηξε το αυτί, βλέποντας πάλι την τάση μου στην δραματοποίηση των καταστάσεων, να με τραβάει προς τα κάτω. Είναι το εγγενές, πρωτόγονο ένστικτο της επιβίωσης, που σε τραβάει από το μαλλί να συνεχίσεις την μάχη σου, για την ζωή σου, για την ζωή που εσύ θες για σένα.

Γιατί στην τελική, η ζωή, στα ματιά μου, είναι μάχη ή καλύτερα πάλη (πιο ευγενής λέξη). Μια συνεχής πάλη. Με όλους. Αλλά κυρίως με τον εαυτό σου. Τα θέλω σου, που καραδοκούν κρυμμένα, τις αδυναμίες, τα πάθη και τους φόβους σου. Τους άλλους, τους ξένους, εύκολα – σχετικά- τους απορρίπτεις, τους αφήνεις απέξω. Τα θέλω σου όμως ; Τα όνειρά σου και τις φοβίες σου να τα πετύχεις ; Εδώ σε θέλω.. Πόσο θάρρος να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου ; Γιατί ξέρεις, ανοίγοντας το μέσα σου δεν ξέρεις ποτέ τι θα βρεις..

Κι όμως όσο δύσκολο κι αν ακούγεται, εγώ το εύχομαι σε όλους. Κάποια στιγμή να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους.. Γιατί παιδιά μόνο αυτόν έχουμε. Τα ξέρετε, τα έχουν πει κι άλλοι, μην τα ξαναλέω. Δεν έχουμε τίποτα άλλο πέρα από τις τελευταίες σκέψεις μας πριν κλείσουν τα μάτια μας το βράδυ. Αυτόν τον ημερήσιο απολογισμό. Και προκειμένου αυτός να είναι καλός, πρέπει να τα έχουμε καλά με εμάς.

Χαίρετε..

Ναι ίσως ακούγεται λίγο μελοδραματικό για πρώτη γνωριμία. Δεν είμαι όμως. Είμαι αρκετά ρεαλίστρια. Δικηγόρος στο επάγγελμα, παιδί των λουλουδιών στην ψυχή. Μεγάλο χάσμα, εκ διαμέτρου αντίθετες ιδιότητες. Το λέει και το όνομά μου άλλωστε. Τώρα στα 27 το συνειδητοποίησα. Στέλλα και Ελένη. Δύο ονόματα, σε ένα παιδί, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια διάσωσης ενός γάμου. Από μικρή λοιπόν στην διαμεσολάβηση. Ανάμεσα σε δύο γιαγιάδες που διεκδικούσαν το όνομά της η κάθε μία στην πρωτοκόρη της οικογένειας, ανάμεσα σε δύο χαμένους συζύγους – γονείς. Και κάπως έτσι, προδιαγράφεται το μέλλον ενός ανθρώπου. Έφτασε λοιπόν η στιγμή που αναλογίζομαι ότι στην μέχρι τώρα πορεία μου προσπαθούσα πάντα να είμαι αυτή που θα “εξυπηρετήσει” την κάθε κατάσταση, με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Μαθαίνεις λοιπόν να λειτουργείς για τους άλλους. Ελίσσεσαι, προσαρμόζεσαι και πας κάθε φόρα και εφαρμόζεις περίτεχνα στο κενό που υπάρχει κάθε φορά, βρίσκοντας την λύση ώστε όλοι να είναι ευχαριστημένοι και να περάσουμε καλά. Μεγαλώνεις όμως και μεγαλώνοντας θέλεις και εσύ πλέον να περνάς καλά. Μεγαλώνοντας, επίσης, αρχίζουν και οι δικές σου δύσκολες στιγμές, πράγμα που σημαίνει ότι σε αυτήν την περίπτωση κάποιος άλλος πρέπει να λειτουργήσει υποστηρικτικά προς εσένα. Και προς μεγάλη σου έκπληξη συνειδητοποιείς ότι αν όχι κανένας, ελάχιστοι είναι διατεθειμένοι να ανταποδώσουν την δική σου καλή συμπεριφορά. Όπα… Τι έχουμε εδώ? Τι κάνουμε τώρα? Τώρα, που έχουμε μάθει τόσα χρόνια να λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο, αλλά πλέον δεν είναι εφικτό? Και κάπου εδώ λες δε γαμιέται, θα ξεκινήσω ένα blog. Σε αυτή την φάση μου λοιπόν με γνωρίζετε και όπως καταλαβαίνετε, εκτός των άλλων, είμαι και αθυρόστομη. Έπεται η συνέχεια….